Έξοδος

tunnel-light

Το πλήθος προχωρούσε δίχως βιασύνη. Πόδια βαριά, τα περισσότερα χωρίς παπούτσια, σέρνονταν στον χωμάτινο δρόμο. Ένα νέφος σκόνης τούς τύλιγε κι έκανε την όλη σκηνή να μοιάζει με όνειρο. Ονειρεύομαι, σκέφτηκε για χιλιοστή φορά, σφίγγοντας τα μάτια της και προσπαθώντας να ξυπνήσει. Όχι. Δεν ονειρευόταν.

Ήταν μέρα απελευθέρωσης. Όλοι προχωρούσαν προς τον ανοιχτό χώρο της μεγάλης αυλής, μέσα από το στενό τούνελ του στρατοπέδου. Δεν είχε πια και τόση σημασία… η απελευθέρωση. Δεν φαινόταν να χαίρεται κανείς. Ξαφνικά το πλήθος σταμάτησε. Κι εκείνη ένιωσε να πνίγεται. Η κλειστοφοβία της ήταν πιστός σύντροφος όλον αυτό τον καιρό. Ήταν αυτό που την έκανε να νιώθει ζωντανή. Μόνο ο φόβος. Μόνο αυτό ένιωθε πια. Όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα ήταν ολοκληρωτικά χαμένα.

Αποκόπηκε από την στενάχωρη ουρά των ζωντανών-νεκρών και ξεμάκρυνε λίγα βήματα πιο πέρα, σε μια προέκταση του τούνελ που οδηγούσε σε μια θολωτή αίθουσα.Υπήρχαν δύο παράθυρα-παρατηρητήρια χαμηλά, λίγο πιο πάνω από το έδαφος, από όπου έμπαινε λίγο φως και αέρας. Κοίταξε κάτω και είδε ένα μικρό κορίτσι, μόνο, να την κοιτάζει κλαίγοντας. Κάποτε έβλεπε παιδιά και χαμογελούσε. Χαμένη υπόθεση, ήταν το μόνο που σκέφτηκε για εκείνο τώρα. Το προσπέρασε αδιάφορα και στάθηκε μπροστά σε ένα από τα καγκελένια παράθυρα. Ψαχούλεψε στην τσέπη της μάλλινης ζακέτας της κι έπιασε ένα τσιγάρο κι ένα σπίρτο. Αυτό το τσιγάρο το φύλαγε εδώ και καιρό. Το φύλαγε για την τελευταία της μέρα πριν τον θάνατο. Κάθε μέρα ήταν μέρα θανάτου, όμως δεν είχε έρθει ποτέ η σειρά της για τον θάλαμο αερίων. Την περίμενε ωστόσο. Και θα κάπνιζε αυτό το τσιγάρο, εκείνη, την τελευταία μέρα.

Έμελλε τελικά να το καπνίσει τη μέρα της απελευθέρωσης. Το έφερε στο στόμα για να το ανάψει. Τα χέρια της βρωμούσαν από το ξεραμένο αίμα. Δεν θυμόταν πώς είχαν λερωθεί. Μπορεί να ήταν έτσι για μέρες. Δεν θυμόταν πια πόσο καιρό είχε να πλυθεί. Το τσιγάρο κόλλησε ανάμεσα στα δάχτυλα, λες και περίμενε καιρό κι εκείνο εκείνη τη στιγμή, απαιτώντας επιτέλους να το καπνίσει. Τράβηξε την πρώτη ρουφηξιά. Πίκρα. Ζέστη. Μούδιασμα.

Κάποιοι έσκαβαν δίπλα της έναν λάκκο κι έριχναν μέσα μερικά σώματα κλαίγοντας. Οι άνθρωποι πέθαιναν κάθε λεπτό. Δεν έφτανε πια το χώμα για τους νεκρούς. Της φάνηκε πως είδε να θάβουν ένα παιδί. Τράβηξε αδιάφορα τη δεύτερη ρουφηξιά, φυσώντας τον καπνό μπροστά της κι εξαφανίζοντας μαγικά τα πάντα στο οπτικό της πεδίο. Πάλι σαν όνειρο μοιάζει. Ονειρεύομαι, ξανασκέφτηκε, κι έσφιξε τα μάτια προσπαθώντας για άλλη μια φορά να ξυπνήσει. Μάταιο.

Λοξοκοίταξε μια ψηλή λεπτή φιγούρα να στέκεται πίσω της και να την παρατηρεί. Γύρισε.
«Ραφαήλ!»
Ο Ραφαήλ ήταν αποστεωμένος. Δεκάξι χρονών μονάχα, έπεσε στην αγκαλιά της κι άρχισε να κλαίει σαν μωρό. Το κορμί του τρανταζόταν από τους βωβούς λυγμούς.
«Η οικογένειά σου;» τον ρώτησε.
Εκείνος κούνησε το κεφάλι δείχνοντάς της ότι δεν γνώριζε πού βρίσκονται.
«Καλό μου αγοράκι… Πολλές φορές προσπάθησα να ξυπνήσω, αλλά δεν τα κατάφερα…» του είπε σπαρακτικά και απολογητικά. Λες και θεωρούσε τον εαυτό της υπεύθυνο για όλη εκείνη τη συμφορά, επειδή δεν είχε καταφέρει να ξυπνήσει και να διαλύσει το σκοτάδι με ένα απλό άνοιγμα των ματιών της. Είχε νικήσει τους χειρότερους εφιάλτες της με αυτό τον τρόπο. Ανοίγοντας απλώς τα μάτια της. Όμως τώρα, όσο κι αν προσπαθούσε, δεν τα κατάφερνε.

«Έλα», αναθάρρησε και τον άρπαξε από το μπράτσο. «Πάμε να βρούμε τους υπόλοιπους. Τον γιατρό. Έμαθα πως είναι ζωντανός και βοηθά πολύ κόσμο».
Ο Ραφαήλ συνέχιζε να κλαίει.
«Μη κλαις Ραφαήλ. Κλαις για την οικογένειά σου; Έχεις οικογένεια. Έχεις δύο οικογένειες, θυμάσαι;»
Ο Ραφαήλ σκούπισε τα δάκρυα με το βρώμικο μανίκι του. Έγνεψε καταφατικά με ύφος στρατιώτη.
Προχώρησαν προς την έξοδο.

(συνεχίζεται…)

(Αφιερωμένο στους μαθητές του IMAGINARIUM)
~Ευλαμπία Τσιρέλη~

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s