Νύχτα

Fraunhofer_diffraction
(απόσπασμα)

Αυτός ο μονότονος βόμβος με νανουρίζει. Νυστάζω. Δεν πρέπει να νυστάξω. Πίνω κι άλλο από τον χυμό. Με καλαμάκι. Πάντα με καλαμάκι. Δεν θυμάμαι πια πόσο καιρό έχω να πιω κάτι από ποτήρι. Δεν θυμάμαι πια πόσο καιρό έχω να κάνω πολλά πράγματα. Να πάω στην τουαλέτα, να κοιμηθώ σε κρεβάτι, να κλάψω, να τρέξω.

Αυτός ο μονότονος βόμβος μού τρυπάει τ’ αφτιά. Με τρελαίνει. Μου προκαλεί πονοκεφάλους. Πρέπει να παραμείνω ψύχραιμος. ΠΡΕΠΕΙ. Δεν έχω επιλογές. Είμαι υπεύθυνος για τον εαυτό μου. Μια λάθος κίνηση και χάθηκα. Καμία φορά, δε με νοιάζει. Δε με τρομάζει η σκέψη να χαθώ. Άλλες πάλι, μιλάει μέσα μου αυτό το βασανιστικό ένστικτο της επιβίωσης. Ποιος διάολο το φύτεψε μέσα μας, ήθελα να ‘ξερα.

Αυτός ο βόμβος με μουδιάζει. Χαμογελάω ανήμπορος και αφήνομαι και παραιτούμαι. Δε μπορώ να κάνω τίποτα. Έχω ζήσει σε αυτές τις συνθήκες, δε θυμάμαι πια πόσους μήνες. Οι μέρες δεν έχουν νόημα. Δε μπορώ να μετρήσω σε μέρες. Ούτε σε μήνες. Ούτε σε ώρες. Αριθμοί, παντού αριθμοί. Τόσοι αριθμοί, που έχουν χάσει πια το νόημα τους. Καμιά φορά, μετρώ τις ανάσες μου. Βαθιές. Μακρόσυρτες. Καμιά φορά, νιώθω ότι πνίγομαι. Ότι δεν εισπνέω όπως πρέπει. Δε μου φτάνει ο αέρας. Κοιτάζω τα επίπεδα οξυγόνου. Φυσιολογικά. Ο πανικός πάλι. Ο πανικός.

Αυτός ο βόμβος είναι ο μόνος μου φίλος. Καμιά φορά, μέσα στη μονοτονία του, μου φαίνεται πως ξεχωρίζω μερικές λέξεις. «Σπίτι», «φαγητό», «σ’ αγαπώ», «ήλιος», «εκδρομή», «πάρτι», «μαμά», «φιλί», «νιώθω», «φίλοι», «ζωή». Ζωή. Ζωή. Ζ-ω-ή. «Ζζζ-ωωωωω-ήηηηηη». Να, έτσι ακούγεται. Έτσι μιλά ο βόμβος. Ο φίλος μου. Καλά που έχω κι αυτόν.

Προσπαθώ να θυμηθώ. Δεν έχω αναμνήσεις. Τις έσβησα για να χωρέσω όλες τις γνώσεις και τις πληροφορίες που χρειαζόμουν για να κάνω τη δουλειά μου και να επιβιώσω. Τώρα προσπαθώ. Προσπαθώ να τις θυμηθώ. Κάτι, κάποιοι μαζί μου, κάπου ωραία. Κάθε μέρα. «Mέρα». Δεν ξέρω τι είναι μέρα πια. Περίεργο το πώς οι λέξεις έχασαν το νόημά τους. Πρέπει να βρω καινούργιες. Φτιάχνω δικές μου. Πάμε πάλι. Κάθε α-μέρα, με α στερητικό, γιατί στερούμαι τις μέρες. Κάθε α-μέρα προσπαθώ να θυμηθώ. Όμως ξέρω, είμαι σίγουρος ότι αυτά που έχω μέσα στο κεφάλι μου, δεν είναι αναμνήσεις, αλλά εικόνες που έχει φτιάξει η φαντασία μου. Τις έφτιαξα εγώ. Έφτιαξα αναμνήσεις για να έχω σκοπό. Χάθηκε ο σκοπός. Ποιος να ζήσει χωρίς σκοπό. Κι όμως. Αυτό το καταραμένο ένστικτο της επιβίωσης… Ποιος γελοίος μάς το φύτεψε. Ποιος.

(…)

~Ευλαμπία Τσιρέλη~

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη,  μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s