Ανάμεσα

d3d7a031eabef791e23d404a09c1189b

Να ‘μασταν τώρα σ’ ένα κάστρο
και να χαζεύαμε το φεγγάρι ν’ ασημίζει τους πέρα λόφους…
Να σέρναμε μακριά φορέματα στους πορφυρούς διαδρόμους

και να γινόμασταν οι θρύλοι που μετέπειτα θα στοίχειωναν τα ερείπια…

Κάπου κάπου, ν’ ακούγαμε με δέος και λαχτάρα
τ’ αλυχτίσματα των λύκων,
ενώ τ’ άλογα στον στάβλο θα χνώτιζαν το σκοτάδι, αλαφιασμένα.

Κι εκεί, κάπου στην όχθη της λίμνης,
σ’ εκείνο το λεπτό “ανάμεσα” της νύχτας και της αυγής,
να έπαιζαν πλάσματα του ονείρου και να μας έγνεφαν να πλησιάσουμε,
να δούμε πως όλα είναι αληθινά.

Γιατί τι είναι αληθινό τελικά,
αν δεν είναι αυτό που ζει μες στα κεφάλια μας;

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s