Τα ηλεκτρικά φαντάσματα

4165744601_53e6761114_z

Στο μικρό της διαμέρισμα, όλα ήταν γκρίζα. Έμοιαζαν βγαλμένα από ταινία ασπρόμαυρη, χαλασμένη. Κάθε σούρουπο, τα φαντάσματα έστηναν χορό. Όμως αυτά δεν ήταν συνηθισμένα φαντάσματα όπως εκείνα των νεκρών.

Ήταν σίγουρη ότι δεν την έβλεπαν∙ ότι παρέμενε απαρατήρητη ανάμεσά τους. Οι παρείσακτοι, πολλές φορές, περνούσαν από μέσα της, έτσι διακοπτόμενοι, τρομακτικοί και τρεμουλιαστοί. Διότι αυτά ήταν ηλεκτρικά φαντάσματα. Ανθρωπόμορφα όντα, παράξενα, φτιαγμένα από φως και σκοτάδι μαζί. Πηγαινοέρχονταν μέσα στο σπίτι της. Με σώματα θολά, γεμάτα κόκκους, όπως η χαλασμένη εικόνα της τηλεόρασης∙ με γραμμές, με ηλεκτρικές φωνές και μουτζουρωμένα μάτια. Τα χαμόγελά τους ήταν μαύρες τρύπες και το γέλιο τους γρατζουνούσε τα αφτιά της. Δεν άντεχε κάθε σούρουπο να ζει την ίδια χαλασμένη ταινία. Ξανά και ξανά.

Δεν ήξερε τι έφταιγε γι’ αυτό∙ τι το προκαλούσε. Δε μπορούσε ποτέ να καταλάβει αν όλα ήταν μέσα στο κεφάλι της ή αν όντως ζούσε μέσα σε μια τηλεόραση. Συχνά, ένιωθε ότι την παρακολουθούσαν μάτια αόρατα από κάπου έξω, και ότι, αν έπαιρνε φόρα κι έτρεχε προς το κενό, θα χτυπούσε πάνω στο τζάμι κάποιας οθόνης. Το φανταζόταν χοντρό και ανθεκτικό. Ήξερε ότι, ακόμα κι αν το ανακάλυπτε, δεν θα κατάφερνε ποτέ να το σπάσει.

Μια μέρα, αποφάσισε να βρει το τζάμι που θα της χάριζε την ελευθερία της. Έτρεξε με φόρα μια γύρα μέσα στο σπίτι, ανέβηκε στο κρεβάτι και πήδηξε όσο πιο ψηλά μπορούσε με σηκωμένα τα χέρια, έλεγξε όλα τα παράθυρα και τις πόρτες, ψηλάφισε όλους τους τοίχους και τις κορνίζες, μα πουθενά δεν φαινόταν να παρεμβάλλεται κάποιο αόρατο τζάμι. Της ήρθε τότε μια ιδέα. Σκέφτηκε ότι η τηλεόραση μέσω της οποίας –ενδεχομένως- την παρακολουθούσε κάποιος, ήταν σίγουρα ελαττωματική, αφού υπήρχαν όλα εκείνα τα παράσιτα, οι διακοπές και οι γραμμές. Τι θα μπορούσε λοιπόν να κάνει αυτόν που την παρακολουθούσε να σταματήσει; Μα φυσικά! Πώς δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα; Να χαλάσει τελείως την τηλεόραση!

Το επόμενο σούρουπο, κρύφτηκε σε μια γωνία, δεξιά του κρεβατιού, έσβησε όλα τα φώτα και περίμενε. Σε λίγο, το σπίτι είχε γεμίσει ηλεκτρικά φαντάσματα που τρεμόπαιζαν, ανοιγόκλειναν τα στόματά τους βγάζοντας εκείνους τους απαίσιους, σαν σύρσιμο, ήχους και τα αμμώδη γέλια. Κάποια εξαφανίζονταν και στη θέση τους εμφανίζονταν κάποια άλλα. Συμπέρανε ότι Εκείνος άλλαζε τα κανάλια. Δε μπορούσε εύκολα να διακρίνει τα πρόσωπα των φαντασμάτων. Αν ήταν άνδρες ή γυναίκες. Άλλα περπατούσαν μέσα στο σπίτι, άλλα απλά στέκονταν όρθια και συνομιλούσαν, και άλλα χόρευαν. Κάθονταν στα έπιπλα της ή στο γραφείο της, άνοιγαν το ψυγείο της και μαγείρευαν στην κουζίνα της. Άλλα κοιμούνταν ή έκαναν σεξ στο κρεβάτι της, και άλλα φορούσαν τα ρούχα της και ξεφύλλιζαν τα βιβλία της.

Ήθελε απλά να φύγουν όλοι αυτοί από το σπίτι της και να την αφήσουν ήσυχη, αλλά ήξερε ότι αυτό δεν επρόκειτο να συμβεί αν δεν έπαιρνε η ίδια την κατάσταση στα χέρια της. Όσο άρχισε να σκοτεινιάζει λοιπόν, τόσο αχνές και αδύναμες γίνονταν αυτές οι υπάρξεις. Με δυσκολία διακρίνονταν μέσα στο μισοσκόταδο. Το κόλπο είχε πιάσει. Όσο βράδιαζε και έχοντας σβηστά όλα τα φώτα, σε λίγο θα τους εξαφάνιζε τελείως.

Όταν πλέον δεν μπορούσε να διακρίνει παρά κάποιες κινήσεις των φασματικών παρείσακτων, ένας εκκωφαντικός γδούπος ταρακούνησε ολόκληρο το σπίτι. Έπειτα άλλος ένας. Παράλληλα, ένα βουητό που σχημάτιζε κάποιες λέξεις ήρθε στα αφτιά της όπως ακούγονται οι ήχοι βουλωμένοι και πνιγμένοι μέσα στο νερό.

«ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ!  ΣΚΑΤΟΠΡΑΜΑ!!»

Το άκουσε καθαρά! Κάποιος τράνταζε το σπίτι ουρλιάζοντας! Κάποιο τεράστιο πλάσμα -όπως το αισθάνθηκε- ικανό να γκρεμίσει τα πάντα!

Τώρα πια ήταν βυθισμένη στο σκοτάδι και το μόνο που άκουγε ήταν οι βρισιές αυτού του τρομακτικού γίγαντα.

Ξαφνικά, ένας δυνατός σεισμός ταρακούνησε όλο το σπίτι. Γλίστρησε από τη θέση όπου είχε κουλουριαστεί, μέχρι την πόρτα, και χτύπησε άσχημα το κεφάλι της. Δίπλα της άκουσε τη βιβλιοθήκη να πέφτει μαζί με όλα τα βιβλία να ξεχύνονται και να της πλακώνουν τα πόδια. Οι ντουλάπες, το κρεβάτι, τα πιάτα στην κουζίνα, το σαλόνι, οι καθρέφτες, όλα έγιναν μια μάζα κρότων διάλυσης και καταστροφής. Εκείνη στροβιλιζόταν χτυπώντας όλα τα σημεία του σώματός της, ενώ μέσα στο κεφάλι της, σε κάθε σύγκρουσή του με τα κάθε λογής έπιπλα και γωνίες, άκουγε κι ένα ράγισμα του κρανίου της.

Με ένα μοιραίο και απίστευτης ισχύος τράνταγμα, όλα ηρέμησαν μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.

Μια χαλασμένη και σπασμένη τηλεόραση είχε καταλήξει στον κάδο των σκουπιδιών.

© Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη,  μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s